რატომ აქვს თანამედროვე შტეკერს ხვრელი, ძველ მოდელებს კი არა?

ოდესმე დაკვირვევიხართ დენცქვიტას კბილანებს? ალბათ ყველას ერთხელ მაინც მიგვიქცევია ყურადღება იმაზე, რაც მასშია (დიდი ალბათობით) მას რაღაცნაირი იდუმალი ხვრელი აქვს. რისთვის არის იგი საჭირო? რა ფუნქციას ასრულებს? უმეტეს შემთხვევაში ადამიანები არ ცდილობენ იპოვონ პასუხი ყველა ამ კითხვაზე. ამავე დროს, კბილანების კონსტრუქციის ეს ელემენტი უბრალოდ წარმოუდგენლად მნიშვნელოვანია.

ელექტრონიკაში, ისე უბრალოდ ან სილამაზისთვის არაფერი კეთდება. თუ აღჭურვილობის კონსტრუქციაში არის რაღაც, მაშინ მას გარკვეული სასარგებლო დანიშნულება გააჩნია. ერთ-ერთი ასეთი იდუმალი ელემენტია ევრო-დენცქვიტას კბილანებზე არსებული ნახვრეტი კონტაქტებს შორის. აღსანიშნავია, რომ ეს სტრუქტურული ელემენტი ყოველთვის არ არის ჩვენთან გამოყენებადი, თუმცა, ევროპის უმეტეს ქვეყნებში იგი მთელი დატვირთვით მუშაობს. ეს ჩაღრმავება აუცილებელია გამტარი პინისთვის, რომელიც დენცქვიტაში გადის.

კერძოდ რისთვის არის საჭირო ევროპული მოდელის დენცქვიტაში დამატებითი კონტაქტები? პასუხი ძალზედ მარტივია – დამიწებისთვის. მათ გარეშე, დენცქვიტას მუშაობა ნაკლებად უსაფრთხო იქნებოდა. მაგრამ ისმის კითხვა: რატომ არის ხვრელი რიგ კბილანებთან, მაგრამ მის ქვეშ დენცქვიტაში სარჭობი არ აქვს? საქმე იმაშია, რომ საქართველოში და მთელ მეზობელ ქვეყნებში გამოყენებულ მოწყობილობებში დამიწება ხორციელდება არა დამატებითი სარჭობიდან, არამედ რამდენიმე მეტალის თხელი ფირფიტის მეშვეობით.

აღსანიშნავია, რომ დღეს გამოყენებადი დენცქვიტები, ფაქტობრივად, 1920-იან წლებში გამოჩნდა. დენცქვიტას კავშირი ჯერ კიდევ 1904 წელს გამოიგონეს. მისი შემქმნელია ინჟინერი ჰარვი ჰაბელი. ირონიულია, რომ ოსტატის მიერ შეთავაზებული კონსტრუქციის გამოყენება დიდი ხნის განმავლობაში არავინ მოისურვა. ჰაბელს უარს ეუბნებოდნენ ფინანსურ მხარდაჭერაზე და როდესაც მან ფული მაინც მოიძია, პირველი მსოფლიო ომიც დაიწყო. საბოლოო ჯამში, ელექტრონიკაში დენცქვიტას შეერთების შემოღება თითქმის 15 წელს გაგრძელდა.