გარედან მორყეული ქოხი, რომელიც შესანიშნავ ინტერიერს მალავს

ზოგადი თვალსაზრისით, კერძო სახლების ფასადების დათვალიერებისას შეგიძლიათ განსაზღვროთ, თუ რა შეძლებისა და რა გემოვნების მქონე ადამიანები ცხოვრობენ მასში. ამასთანავე, გამონაკლისებიც არსებობს: სან-ფრანცისკოს ისტორიულ ცენტრში არსებული არამყარი ხის ქოხის ექსტერიერი სრულებით არ შეესაბამება თავისსავე განსაკუთრებულ ინტერიერს.

მესაკუთრეთა უმეტესობა განსაკუთრებულ ყურადღებას აქცევს საცხოვრებელი შენობების ექსტერიერის დიზაინს, რადგან მათ საკმაოდ ბევრი რამის თქმა შეუძლია თავად მესაკუთრეთა შესახებ, თუმცა არის შემთხვევებიც, როდესაც სახლს აქვს ისტორიული, თავი დავანებოთ ღირებულებას, დამახასიათებელი ნიშან-თვისება, რომლის დარღვევასაც არა მხოლოდ ერიდებიან ახალი მფლობელები, არამედ, პირიქით, მაქსიმალურად ცდილობენ მაქსიმალურად ხაზი გაუსვან მათ.

მაგალითად, როგორც მოიქცა გააკეთა სან – ფრანცისკოში არსებული პოტრერო ჰილის რაიონის მკვიდრმა. რაიონის ისტორიული ნაწილის ერთ-ერთ ქუჩაზე გასეირნებისას, ძვირადღირებული კოტეჯების გასწვრივ, ადვილად შეამჩნევთ ხის დანგრეულ ქოხს, რომელიც მიმდებარე სივრცეში ვერანაირად ვერ ჯდება და, როგორც ჩანს, მიტოვებულია, თუმცაღა საქმე ამაში როდი მდგომარეობს. უბრალოდ მისი ამჟამინდელი მფლობელი არც კი აპირებს რაიმეს შეცვლას და ცდილობს ქოხს პირვანდელი იერსახე შეუნარჩუნოს. ერთადერთი ის არის, რომ უცნაური ობიექტის შიგნით მან მართლაც დამამშვიდებელი და დახვეწილი ინტერიერი შექმნა, რომელშიც ის ცხოვრების თანამედროვე რიტმის თანმდევი მძიმე დატვირთვის შემდგომ ენერგიის აღდგენას ახერხებს.

ხის ქოხის შექმნის ისტორია: ეს კოტეჯი თავდაპირველად ნაჩქარევად 1960 წელს სან-ფრანცისკოში მომხდარი ძლიერი მიწისძვრით დაზარალებული ადამიანებისათვის ნაჩქარევად აშენებული აგარაკს წარმოადგენდა. ამ პერიოდში ათასობით ადამიანი დარჩა უსახლკაროდ, ხოლო ქალაქის ხელისუფლება აქტიურად აშენებდა დროებით საცხოვრებელ სახლებს ყველას განსათავსებლად. რამოდენიმე დღეში 5,6 ათასზე მეტი ხის ქოხი დაიდგა, რომლებმაც მრავალი ათწლეულის განმავლობაში ჩალის შენახვის ფუნქცია შეითვისეს. იმის გათვალისწინებით, რომ ეს შენობები საკმაოდ სუსტი იყო და საძირკველი არ გააჩნდათ, ისინი ძალზედ სწრაფად გამოვიდნენ მწყობრიდან, გარდა რამდენიმე სახლისა, რომლებიც მზრუნველმა მცხოვრებლებმა გააძლიერეს და ფრთხილი მოპყრობით განაპირობეს ას წელზე მეტი ხნის განმავლობაში მათი არსებობა.

ესეც ერთ-ერთია ასეთი შენობებიდან, რომელიც პორტერო ჰილის ისტორიული ნაწილის ქუჩებს შემორჩა. ჩვენი რედაქციის თანახმად, გასული საუკუნის 70-იან წლებში ეს სახლი მთლიანად განახლდა, ​​ხოლო ხის ფასადი პირვანდელი სახით დატოვეს, მხოლოდ დაზიანებული ხის ნაწილი აღადგინეს და საძირკველი გაამაგრეს. შეუხედავმა ქოხმა შიგნით თანამედროვე კოტეჯის სახე მიიღო, განსაკუთრებით იმის გათვალისწინებით, რომ 65 კვ.მ –იანმა ფართობმა შესაძლებელი გახადა ცალკე სამზარეულოთი აღჭურვა და სააბაზანოს გამოყოფა. ამის შემდეგ ახალაშენებული ოთახები კაფელის ფილებით მოპირკეთდა და ვიტრაჟები და სახურავის ფანჯრები დაემატა.

ბუნებრივია, თითოეულმა მფლობელმა თავისი წვლილი შეიტანა ინტერიერის დიზაინში, რაც ყველაზე მეტად შეიცვალა ახალი მფლობელის, ნატალი მაკგრატის დროს. ორ წელიწადში შემოქმედებითმა დიასახლისმა ძველი სახლი ისეთ ადგილად გადააქცია, სადაც შეძლებდა განტვირთვას, სიმშვიდითა და სრული სიწყნარით ტკბობას. ”ეს კოტეჯი ყოველთვის ჩემს მინი-სამალავს წარმოადგენდა. როდესაც აქ გადმოვედი, დაძაბულობა და აღელვება ვიგრძენი, თუმცა რემონტის შემდეგ ეს სახლი რელაქსაციისთვის იდეალურ ადგილად იქცა ”, – ამბობს გოგონა.

ამას წინ უძღოდა უზარმაზარი სამუშაო, რომლის განხორციელებასაც თავად ცდილობდა. თანდაპირველად ნატალიმ კედლები და ჭერი თეთრად შეღება, რათა დაებალანსებინა ძველი ხის მდიდარი ჩრდილები, რომელიც სპეციალური შემანარჩუნებელი ნაერთით ფრთხილად დაამუშავა. ხელგამრჯე ქალბატონის ძალისხმევით წინა მფლობელისაგან დატოვებული ვინტაჟური ავეჯი სრულიად გარდაიქმნა: მან მთლიანი ზედაპირი თეთრად შეღება, მხოლოდ ხის ფეხები დატოვა ბუნებრივ ფერში და სამაგრები უფრო თანამედროვე ვარიანტებით შეცვალა. იმისათვის, რომ სამზარეულოს ავეჯის მთლიანი ერთობლიობა და ზოგიერთი ნივთი ინტერიერში ორგანულად მოთავსებულიყო,  დიასახლისმა გადაწყვიტა, რომ მათ ვინტაჟური იერსახე უნდა ჰქონოდათ და ნატურალური ხისგან ყოფილიყვნენ დამზადებულნი.

ყველასთვის ცნობილია ერთი ჭეშმარიტება: იმისათვის, რომ სახლი იმ ადგილად აქციოთ, სადაც მუშაობის შემდეგ გინდათ მიიჩქაროდეთ და სიმშვიდესა და სიხარულს პოულობდეთ, უნდა შეეცადოთ არა მხოლოდ მის გაუმჯობესებას, არამედ სივრცის შევსებასაც, რაც სასიამოვნო ემოციებსა და მოგონებებთან იქნება დაკავშირებული. ”ჩემი სახლი სავსეა შემთხვევითი არტეფაქტებით. მე მაქვს ბალიშების პირები მექსიკიდან, ჩარჩოებში ჩასმული ქალაქის რუკა, სადაც დედაჩემი გაიზარდა, ჩემთვის ყოფილი კოლეგის მიერ შექმნილი სიზმრების დამჭერი, მეგობრის ქორწილის სამარილე და მამაჩემის მიერ ჩემთვის დაბადების დღეზე ნაჩუქარი ქარის ზარების კომპლექტი. მიყვარს მთელი საცხოვრებელი სივრცის მასშტაბით სახალისო და სასიამოვნო მოგონებების “გახსენება”, – ჰყვება ნატალი მაკგრატი სახლის კეთილმოწყობის საკუთარი ხედვის თაობაზე.  

რამდენადაც სახლი მიწაზეა განთავსებული, მასთან ახლოს გამოიძებნა ტერასის ადგილი, რომლის მოწყობასაც დიდი ყურადღებით უდგება მზრუნველი დიასახლისი. შუა მეტროპოლიაში არსებული გამწვანება ყოველთვის დადებით ემოციებს იწვევს, ხოლო ბევრად უკეთესია, თუ საკუთარ ეზოში შეგიძლიათ მისით ტკბობა. როგორც ძველი ქოხის მეპატრონე აღნიშნავს, ეს ადგილი განსაკუთრებულად მომხიბლავია საღამოს, როდესაც შუქ-ჩრდილები გარშემო ანათებენ და საოცარ ხედებს ქმნიან.