რატომ ჰქონდა საბჭოთა ტელევიზორებს არხების შეზღუდული რაოდენობა

ტელევიზორები გამოჩენისთანავე სტანდარტულად 1-არხიანები იყო. ანუ, მხოლოდ ერთი სატელევიზიო პროგრამა მაუწყებლობდა და გადამრთველიც კი არ იყო გათვალისწინებული. ცოტა ხნის შემდეგ, 1952 წელს გამოჩნდა Sever ბრენდის სამარხიანი ტელევიზორი შესაბამისი გადამრთველით. სამი წლის შემდეგ დაიწყო 5-არხიანი ავანგარდ-55-ის წარმოება. 1957 წელს, ახალ Rubin-101 მოდელზე, მწარმოებლების მიერ პირველად იქნა გათვალისწინებული თორმეტ სატელევიზიო არხზე გათვლილი გადამრთველი. რაც ყველაზე საინტერესოა, კვლავინდებურად მხოლოდ ერთი სატელევიზიო პროგრამა გადაიცემოდა.

1965 წელს ხელმისაწვდომი გახდა მეორე სატელევიზიო პროგრამა, თუმცა მათი ყურების სიამოვნება მხოლოდ მოსკოველებს ხვდათ წილად. როდესაც იგი ცენტრიდან უფრო დაშორებულ დასახლებებშიც გამოჩნდა, ხალხმა იფიქრა, რომ თავადაც მალე იხილავდნენ თორმეტ არხს, თუმცა როგორც აღმოჩნდა, მათი სიხარული ნაადრევი გამოდგა, რადგან ეს ყველაფერი ამ მიზნით ნამდვილად არ გაკეთებულა.

რისთვის იყო საჭირო მრავალარხიანი გადამრთველი

თავდაპირველად, დიდ ქალაქებში ტელემაუწყებლობის გაჩენის გარიჟრაჟზე, სატელევიზიო ანძები ერთ ეგზემპლარად იქნა დამონტაჟებული. მათ 30-70 კილომეტრის ფართობზე შეეძლოთ სიგნალის გადაცემა და ხელს არავის უშლიდნენ.

თუმცა გარეუბნების მქონე დიდი ქალაქისთვის ამგვარი სატელევიზიო კოშკი საკმარისი არ აღმოჩნდა. მთელი ტერიტორიის დასაფარავად დამატებითი მსგავსი სტრუქტურები იყო საჭირო. ამ მხრივ, პრობლემები წარმოიშვა. იმავე არხის ყველა არსებული კოშკიდან სატელევიზიო პროგრამის მაუწყებლობისას ხარვეზები წარმოიქმნება. ამის თავიდან ასაცილებლად მეზობელი სტრუქტურების პროგრამები გადაიცემა არა ერთ, არამედ სხვადასხვა არხებზე.

სულ თორმეტი არხი გაკეთდა, რომელიც ორი სატელევიზიო პროგრამის გადასაცემად საკმარისი იყო. მაუწყებლობის გასაფართოებლად საჭირო გახდა სიხშირეების გამოყენება დეციმეტრულ დიაპაზონში (UHF).

თუ რა მიზეზების გამო გაკეთდა არჩევანი არხების რაოდენობად 12-ზე გაჩერებაზე, დღემდე უცნობია, თუმცა შეგვიძლია ვივარაუდოთ, რომ ინჟინრები ყველასთვის ნაცნობ თორმეტსაათიან სისტემას ეყრდნობოდნენ.

სატელევიზიო არხების სისტემა შეიმუშავა IBU- მ (მაუწყებელთა საერთაშორისო კავშირი). 1950 წელს იგი გარდაიქმნა ორგანიზაციად, სახელწოდებით EBU. საბჭოთა კავშირმა 25 სხვა სახელმწიფოსთან ერთად 1946 წელს დატოვა იგი, რის შემდეგაც მათ საკუთარი ორგანიზაცია – OIRT შექმნეს.

ნათურებზე მომუშავე საბჭოთა წარმოების ტელევიზორების ПТК (სატელევიზიო არხების გადამრთველი) ჰგავს გვერდითბორბლიან ფირფიტას. ეს არის ზამბარა, რომელიც პასუხისმგებელია ბარაბნის ტრიალის თითოეულ საფეხურზე.

ნახევრადგამტარ მოდელებზე დამონტაჟდა ღილაკი СВП, რომელიც გადამრთველის ფუნქციას ასრულებდა. მასზე მხოლოდ ექვსი ღილაკი იყო. როდესაც ამ ტელევიზიების შექმნა დაიწყეს, მხოლოდ ოთხი სატელევიზიო პროგრამა გადაიცემოდა. ორი ღილაკი მომავლისთვის იყო განკუთვნილი. მაშინ ვერც კი იოცნებებდნენ 150 ან მეტი არხის ნახვაზე.