რატომ იდგა ადრე ძელური ქოხი ასწლეულები, ხოლო თანამედროვე რამდენიმე წელში ლპება

დღესაც კი სოფლებში იპოვით ხის ქოხებს, რომლებიც უკვე რამდენიმე ასეული წელია დაუზიანებლად დგას. ამასთან ბევრი მაგალითი არსებობს, თუ როგორ სწრაფად ფუჭდება თანამედროვე მორების ქოხები. ზოგჯერ 10 წელი გაძლებაც უკვე გმირობაა. რაშია საქმე? ნუთუ წინაპრები რაიმე „საიდუმლო“ ცოდნას ფლობდნენ. სინამდვილეში ყველაფერი გაცილებით მარტივადაა.

ახლა ხის სახლი მორებით ბევრის ოცნებაა, მაგრამ ამის გაკეთების ფუფუნება ყველას არ აქვს. აი, იღბლიანებს რამდენიმე წელში უსიამოვნო ფაქტთან შეჯახება უწევთ: მორი აგრესიული გარემოს და მრავალი მავნებლის ზემოქმედებით სწრაფად ფუჭდება. აქ, წინაპრების „საიდუმლო“ ცოდნა ვლინდება, რომელიც თანამედროვე ენაზე მხოლოდ „სამშენებლო ტექნოლოგიის დაცვას“ გულისხმობს.

მორების სახლი სამ საყრდენზე დევს: სწორი ხე, სწორი დაცვა, სწორი მეთოდი. რაც შეეხება ხეს, საუკეთესო მორები მხოლოდ ხმელი ხისგან შენდებოდა. საუკეთესო მასალად ფიჭვი კელო ითვლებოდა. ასევე ერთ–ერთი ყველაზე პოპულარული და საიმედო მასალაა დაგრეხილი მორები. მსგავსი ხის მასალა განსაკუთრებული გამძლეობით და ბუნებრივი გამაღიზიანებლის მიმართ (მათ შორის მზის სხივები, ყინვა) მაღალი გამძლეობით გამოირჩევა.

სწორი ხის არჩევა საკმარისი არაა. თავდაპირველად, კარგად უნდა დაამუშაოთ. ამ მხრივ ხერხი ყველაზე ცუდი არჩევანია, რადგან ბოჭკოებს აზიანებს, რაც მომავალში მისი მსახურების ვადას ამცირებს. წინაპრები მშენებლობისთვის ტყეს მკაცრად ჭრიდნენ. გარდა ამისა, ხის მომზადებას ზამთარში ცდილობდნენ, რომ ნაკლები ფისი გამოსულიყო. და ბოლოს, არ შეიძლება ხის სახლი ააშენოთ და მის დაცვაზე არ იზრუნოთ. უძველესი და უმარტივესი მეთოდი – მოწვა. წინაპრები სახლში და სხვენზე სურნელოვან ბალახებს კიდებნენ, რომლებიც გემრიელი ხის მოყვარულ ბევრ მავნებელს აფრთხობდა.