სოფელში სამუშაო არააა, საქმე მოვიფიქრე. უეშმაკო ხელობაა, მაგრამ თავს ვარჩენ

„ბევრ ქალაქელს სოფელზე გულუბრყვილო წარმოდგენა აქვს. რა თქმა უნდა, ამერიკელი ახალგაზრდებისგან, რომლებიც თვლიან, რომ ჰამბურგერები ხეებზე იზრდება, ხოლო კოკა–კოლას სპეციალური ძროხა იძლევა, შორს ვართ. ყველა ჩემი ნაცნობი, რომელთაც ქალაქიდან სოფელში გადასვლა სურთ, ფიქრობს, რომ ფერმას გააშენებს, საქონელს გაზრდის, ბოსტანს მოუვლის და მომაკვდავ ქალაქს გემრიელ და ჯანმრთელ საჭმელს მიაწვდის. თავისუფალ დროს იუთუბზე ვიდეოს გამოაქვეყნებს და ათასობით ლარს გამოიმუშავებს.სოფლად გადასვლის მსურველები პირველივე წელს (ან თუნდაც ერთ თვეში) ხვდება, რომ სოფლის მეურნეობით ადგილობრივების 10%-ზე მეტი არ არის დაკავებული. ეს შემთხვევითი არაა. დანარჩენები ან ვახტზეა ან ქალაქში დახეტიალობს ან სახლთან ზის და უსამართლო ბედზე წუხს (გზადაგზა 0,5 ლ არაყს ანადგურებენ).მოკლედ, ქალაქიდან სოფელში გადმოსულები აშკარა კითხვის წინაშე დგანან: როგორ გამოიმუშაონ ფული? სწორედ ასეთ სიტუაციაში აღმოჩნდა ჩემი ერთი ნაცნობი, რომელიც პენსიაზე გასვლის შემდეგ სოფელში გადავიდა. ბინა გაყიდა, ნივთები შეაგროვა და პატარა სოფელში სახლი შეიძინა.

საცხოვრებლად გადასვლის და მოწყობის შემდეგ 8 ჰა მეგამომგებიანი ფაზენდის მოწყობის ოცნებები დაიმსხვრა. სწრაფად გაირკვა, რომ საკვების ერთჯერადი მიწოდება ქალაქს არ აინტერესებს და თუ სოფლის მეურნეობით დაკავდებით, დაუყონებლივ დიდ მოცულობაზე უნდა გადახვიდეთ. თან წლებიც იგივე არაა.

ამისთვის საჭიროა ტერმინატორივით T-1000 24/7/365 რეჟიმში იშრომოთ. თან სოფელში პირველი სერიოზული ფულის მიღებას მინიმუმ 4-5 თვე ან 1 წელი სჭირდება. ასე ფულის გამომუშავების მტანჯველი ძიება დაიწყო.საოცარია, მაგრამ ძიება დიდხანს არ მოუწია: შვილიშვილებმა ბაბუას სკოლისთვის ჩიტის სახლის გაკეთება სთხოვეს. ეს წარმატებული აღმოჩნდა. ასეთივე ჩიტის სახლები და საკვებურები მეზობლებმაც შეუკვეთეს.ერთ კვირაში უიღბლო პლანტატორიდან დურგლად გადაიქცა. საკვებურის შემდეგ საკუთარი თავი ავეჯში გამოცადა: გრძელსკამი, სკამი და პატარა სავარძელი აბანოსთვის. მართალია, ქალაქელებს დიდად არ მოეწონათ, სამაგიეროდ მეაგარაკეებს და ბაღის ბაზრობაზე იაფი აბანოს სკამები წარმატებულად იყიდებოდა.

მოკლედ, ახლა სოფლის მაცხოვრებელს ქალაქში ორჯერ ჩასვლა უწევდა, რომ ბაზრობაზე საკვებურები და ჩიტის სახლები ჩაებარებინა. მინიმალურ ფასს აწესებდა, რადგან სოფელში დაფები 2–ჯერ უფრო იაფია, ვიდრე ქალაქში. დაფების კუბი – 400-500 ლარი.მოულოდნელად, მცირე შემოსავალი მომგებიანი გახდა, პირდაპირ გზის პირას. გზაზე პატარა იმპროვიზირებული სავაჭრო პლატფორმა გააკეთა, სადაც საკვებურები და ჩიტის სახლები დაკიდა.

გზა დიდად მოძრავი არაა, მაგრამ ზოგი მაინც ჩერდება. დღეში 3-5 ნივთის გაყიდვას ახერხებს. გაზაფხულზე 5-10 ნივთსაც ყიდის. ბევრი ჩერდება, კონტაქტებს იწერს, შემდეგ ხის აბანოსთვის შეკვეთას აკეთებს.მხოლოდ ერთი რამ არის რთული: საღებავის საყიდლად ქალაქში წასვლა უწევს, თვითხრახნებისთვის – ქალაქში, რაიმე დაზიანდა – ქალაქში. ბაზრობებიდან და მაღაზიებიდან ფულის შესაგროვებლად – ისევ ქალაქში.

ბოლო დროს ბაბუა ქალაქში გადასვლაზე ფიქრობს. დაფის შესაძენად ერთჯერადი ვიზიტი უფრო იაფი უჯდება, ვიდრე მუდმივად სოფლიდან ქალაქში სიარული.ეს ისტორია კარგად მთავრდება, მაგრამ ფულის გამომუშავების ასეთი მეთოდის პოვნა ყველას არ შეუძლია. ბოლო დროს დურგლობით ფულის შოვნა ბევრმა გადაწყვიტა, მაგრამ ბაბუა ბედს არ უჩივის, ხუმრობს კიდეც: „კარგი საქმე ვიპოვე. საჭესთან ჯდომის შემდეგ ხელით მუშაობა სასიამოვნოა. უეშმაკო ხელობაა, მაგრამ მარჩენს, ეს მთავარია.“