სანუკვარი 6 ჰექტარი: რით განსხვავდებოდა საბჭოური აგარაკი თანამედროვესგან

ადამიანები, რომლებმაც ახალგაზრდობა საბჭოთა პერიოდში გაატარეს, ირწმუნებიან, რომ იმ დროს ყველაფერი სხვანაირი იყო. განათლების სისტემა, მედიცინა, პროდუქტების ხარისხი და ბევრი სხვა რამ განსხვავებული იყოს. საზოგადოებაც განსხვავდებოდა. საბჭოთა კავშირის ეპოქაში მთავრობა ბინებს და აგარაკებსაც იძლეოდა. იღბლიანებს 6 ჰექტარ მიწას აძლევდნენ. ოჯახი, რომელსაც საცხოვრებელი, აგარაკი და მანქანა ჰქონდა, უზრუნველყოფილად ითვლებოდა. Novate გთავაზობთ გავიხსენოთ, როგორი იყო საბჭოელი მეაგარაკის ყოველდღიურობა, საზრუნავი და სიხარული.

1. როგორ გამოიყურებოდა სააგარაკო სახლი სსრკ–ში

თუ საბჭოელი ოჯახი 6 ჰექტარ მიწაზე სახლს აშენებდა, რა თქმა უნდა, საზაფხულო იყო. ეს თანამედროვე აგარაკისგან ერთ–ერთი განმასხვავებელი ნიშანია. ქალაქგარეთ გაზის გათბობის და წყალსადენის ქონა განსაკუთრებულ ფუფუნებად ითვლებოდა. დღეს მცირე შემოსავლიან ოჯახსაც შეუძლია იგივე კომუნიკაციები გაიყვანოს, რასაც ქალაქის ბინასა თუ სახლში მიჩვეულია.

საბჭოელი ხალხი ცოცხალ ბუნებას, აგარაკთან ახლოს მდინარეში ცურვის შესაძლებლობას აფასებდა. იმ დროს სააგარაკო შენობის არქიტექტურული ნიშანი ვერანდა იყო. ასეთი სახლები სოფლური ქოხისგან სწორედ ვერანდით გამოირჩეოდა. ვერანდა წარმოადგენდა შემინულ ოთხას, რომელიც უხეშ ძელურაზე იყო მიმაგრებული. აქ, მეგობრული შეხვედრები და ჩაის სმა იმართებოდა. საბჭოურ სააგარაკო სახლებში ვერანდა წარმოადგენდა არქიტექტურულ ელემენტს, რომელიც მთელი სტრუქტურის, სახლის წინ იყო.

იმდროინდელი სააგარაკო სახლის კიდევ ერთი თავისებურებაა ფართო ფანჯრები. ის არ ჰგავს პატარა ფანჯარას საკეტით, რომელიც სოფლებისთვის ჩვეულია. სინამდვილეში, ეს არა დიდი ზომის ფანჯარა, არამედ შემკვრელების წვრილი ნაქსოვია. ტრადიციული ხის ქოხისგან განსხვავებით, საბჭოურ სააგარაკო სახლებს მეორე სართული წვეტიანი სახურავით ჰქონდა. ჩაშენებული აივნით განსაკუთრებით მყუდროდ გამოიყურებოდა.

2. როგორი იყო მეაგარაკის ყოველდღიურობა

აქვე ვიტყვით: საბჭოელი ხალხისთვის აგარაკი არა მხოლოდ დასვენებასთან, არამედ უსასრულო საზრუნავთან იყო კავშირში. როგორც წესი, აგარაკს დაოჯახებული ადამიანები უვლიდნენ. მარტოხელას მიწის თხრის, კვლების გაყვანის და სხვა რუტინული საქმის აუცილებლობა არ ჰქონდა. დაოჯახებულები ნაკვეთზე დარგვის და საკუთარი ხელით მუშაობის წყალობით ოჯახის წევრებს შინ მოყვანილი ხილით, ბოსტნეულით და კენკრით კარგად ანაყრებდნენ. გულწრფელად რომ გითხრათ, ადამიანები მთელი ოჯახით აგარაკზე იმიტომ მიდიოდნენ, რომ ერთად ემუშავათ. მშობლები შვილებთან ერთად შრომობდნენ.

თანამედროვე აგარაკი ბლოკების დიდი ღობით შემოსაზღვრულია და ვიდეოთვალთვალის სისტემით აღჭურვილია. საბჭოთა პერიოდში ყველაფერი განსხვავებული იყო. ნაკვეთს მხოლოდ ბოქლომი იცავდა. ქუჩის ქურდების შიშით სახლში ძვირფას არაფერს ტოვებდნენ. ასეთი შენობის ინტერიერი იმ ავეჯისა და ტექსტილისგან შედგებოდა, რომლის ქალაქის ბინაში დატოვებაც რცხვენოდათ. ძველი კარადა, გაცვეთილი დივანი, ბებისეული ღუმელი და ძველი სამზარეულოს ჭურჭელი – აი, რას იყენებდნენ აგარაკზე. ამასთან, იცოდნენ, ვისთან მეზობლობდნენ. მთავრობა მიწის ნაკვეთებს სახელმწიფო მოხელეებს აძლევდა. ნაკვეთის განაწილებამდე დასახლებას გეომეტრიულად ყოფდნენ.

აგარაკზე ყოფნისას გარე სამყაროსგან პრაქტიკულად მოწყვეტილნი იყვნენ. ბოლო ამბებს ქალაქელ ნაცნობებთან შედარებით გვიან იგებდნენ. მთელ დასახლებას ერთი ტელეფონი ჰქონდა, რომელიც, როგორც წესი, მაღაზიაში ან ოფისში იყო დამონტაჟებული. საკუთარ ნაკვეთზე ტელეფონის გამოყენება წარმოუდგენელი ფუფუნება იყო. ყველაზე მოწინავე მაცხოვრებლები აგარაკისთვის მიმღებს ანტენით ყიდულობდნენ. ასეთი აღჭურვილობა იშვიათობა იყო. საზაფხულო სახლებში ტელევიზორი არ იყო. ერთი სიტყვით, აგარაკზე ინფორმაციული წვდომა საუკეთესოს სურვილს ტოვებდა.

სამაგიეროდ, საზაფხულო სახლებში ბევრი წიგნი და ჟურნალი ინახებოდა. სწორედ ამიტომ, ბოსტანში მუშაობისგან დაღლილი ადამიანი მხატვრული ან სამეცნიერო ლიტერატურის წაკითხვით ერთობოდა.

ტრანსპორტი ერთ–ერთი მთავარი პრობლემა იყო. უფრო ზუსტად, მისი დეფიციტი. საკუთარი მანქანა მოსახლეობის მხოლოდ მცირე ნაწილს ჰქონდა. მოქალაქეები, რომლებიც საზოგადოებრივ ტრანსპორტს იყენებდნენ, რიგ სირთულეებს აწყდებოდნენ. საჭირო იყო აგარაკამდე მისვლა, შემდეგ სახლში დროულად მისვლა, აღებული მოსავლის ტრანსპორტირება და ა.შ.

ყველაზე ხშირად ელექტრომატარებელს იყენებდნენ, მაგრამ ყველა სახლი რკინიგზის სადგურთან ახლოს არ იყო. ზოგიერთი „იღბლიანი“ მატარებლით ერთსაათიანი მოგზაურობის შემდეგ ტვირთით ხელში და ზურგჩანთით აგარაკამდე ფეხით ადიოდა. თოხი, ფოცხი, სარწყავი და სხვა ბაღის ინვენტარი თან დაჰქონდათ. გზები კარგ მდგომარეობაში ისედაც არ იყო, ხოლო სოფლებში სიტუაცია უფრო უარესდებოდა. მეაგარაკებს უხაროდათ, თუ სავალ ნაწილზე დატეხილი ქვა ან ასფალტი იყო დაყრილი. საქმე იმაშია, რომ სოფლებში გზა გრუნტით დაფარული იყო და წვიმების დროს ტალახდებოდა.

საბჭოელ ოჯახს აგარაკი სჭირდებოდა. სსრკ–ში მოსახლეობის კვების პროდუქტებით უზრუნველყოფის საკითხი მწვავე იდგა. საიდუმლო, რომ ცარიელი მაღაზიების პირობებში საბჭოელი მოქალაქის მაცივრები სავსე იყო, აგარაკიდან მიღებულ მოსავალში იმალება. შედეგად, ცვლილებების ეპოქაში, ბევრი ოჯახი თავს აგარაკის მარაგით ირჩენდა.

იმ დროს ოჯახი ქალაქში საკმაოდ მოკრძალებულად ცხოვრობდა, ხოლო აგარაკზე კიდევ უფრო მოკრძალებულად. აქ, წყალი ონკანიდან არ მოდიოდა, ჭიდან იღებდნენ. ნაცხი ამოთხრილ სანაგვე ორმოში ხვდებოდა.

3. როგორ ერთობოდნენ აგარაკზე

ბაღსა და ბოსტანში დაუმთავრებელი რუტინული შრომის მიუხედავად, მეაგარაკეები გასართობად დროს პოულობდნენ. ბევრი ოჯახი, რომელთა ნაკვეთები „მეზობლობდა“, ახლოს ურთიერთობდნენ. ერთმანეთს ამა თუ იმ კულტურის უხვი მოსავლის მისაღებად საიდუმლოებებს, კონსერვების რეცეპტებს და მებაღეობის ლიტერატურიდან ამონაწერებს უზიარებდნენ. აგარაკზე მეზობელს შეიძლება ეჩუქებინა კალამი, თესლი, ნერგი. იმ დროს ხალხი გულისხმიერი და გულკეთილი იყო, დასახმარებლად მზად იყო.

4. საბჭოური კონსერვები სააგარაკო მოსავლიდან

დღეს ნებისმიერ სასურსათო მაღაზიასა და ბაზარში შეიძლება კონსერვების ფართო არჩევანი ნახოთ. კონსერვი, მურაბა, ჯემი, კომპოტი, წვენი. სსრკ–ში მყიდველს ნახევრად ცარიელი მაღაზიები ხვდებოდა. სწორედ ამიტომ, დიასახლისები საზრიანობას იჩენდნენ და აგარაკიდან აღებული მოსავლის შენახვას ცდილობდნენ. პრაქტიკულად, მთელი საზაფხულო სეზონი ხილის და ბოსტნეულის დაკონსერვებას ეთმობოდა. კომპოტი, მწნილი და მურაბა სამლიტრიან ქილებში იხუფებოდა.

რატომ არა 700 გრამიანში? რადგან იმ დროს მინის ქილებიც დეფიციტური იყო. თითოეულ სახლსა თუ ბინას კონსერვებისთვის სპეციალური „სათავსო“ ჰქონდა. როცა ქილის შიგთავსს ჭამდნენ, ქილას არ აგდებდნენ, არამედ ძველ ადგილას აბრუნებდნენ. მომავალ სეზონზე ცარიელ ქილებს კვლავ ავსებდნენ, ხოლო ცივ სეზონზე მიირთმევდნენ. აი, ასე კვებავდა აგარაკი ოჯახებს საბჭოთა პერიოდში.

თანამედროვე აგარაკი საბჭოურს ნაკლებად ჰგავს. დღემდე ძველი თაობა იმ დროინდელ სააგარაკო ფუსფუს ნოსტალგიით იხსენებს.