საოჯახო აგარაკი – ქმარი დამცინის, მე კი განქორწინება მსურს

ყოველთვის შეიძლება მოხდეს ისეთი რამ, რაც თქვენს ცხოვრებას შეცვლის. მოულოდნელად, უკნიდან. ერთ შემთხვევას მთელი პრობლემის გამოაშკარავება შეუძლია და აღმოჩნდება, ზემოდან ყველაფერი ლამაზი და მთელია, შიგნით კი უკვე „შეჭმული“. ჩვენს ისტორიაშიც ასე მოხდა. კამათის საგანი კი საოჯახო აგარაკი გახდა. კერძოდ, მისი დაშლა.

Novate–ს აინტერესებს, თუ რას ფიქრობთ ამ საკითხთან დაკაშირებით. აი, არის ოჯახი, არის აგარაკი, მათი ხედვა კი განსხვავდება. ცოლ–ქმარი უკვე 30 წელია ერთად არიან, აქ, კი, კოლაფსი. ალბათ, ყველაფერი თავიდან უნდა მოგიყვეთ, რომ დასკვნის გამოტანა შეძლოთ.

საოჯახო აგარაკი

„2 კვირის წინ მეზობელი მირეკავს და მეუბნება, რომ არ ვინერვიულო, უბრალოდ ჩვენი აგარაკი დაინგრა. კედლები არის, მაგრამ სახურავი ჩაინგრა. მეუღლესთან ერთად აგარაკზე გავიქეცი, რომ მენახა, რა მოხდა. აღმოჩნდა, რომ სახურავმა ვერ გაუძლო, შიგნით ჩავარდა და კედლის ნაწილი დააზიანა. ჩვენი ძველი სახლი ძალიან დამენანა.

ჩემი მეუღლე, პირიქით, ხარობს. ეს აგარაკი არასდროს არ უყვარდა. მე მოვყავდი, თვითონ კი მიდიოდა. აქ საქმეებს თავად ვაკეთებდი. ვეუბნები, რომ სახლისთვის ცოტა რომ მიეხედა, არ ჩამოინგრეოდა. მხოლოდ იღიმის. მოკლედ, მისი აღდგენა გადავწყვიტე, ბოლოს და ბოლოს აგარაკი მშობლებისგან მივიღე. აღმოჩნდა, რომ ქმარს სხვა გეგმები აქვს.

ვკიცხავ, თუ რატომ იღიმის, ეს ხომ ჩვენი აგარაკია. ის მპასუხობს, რომ კარგია, რომ ჩამოინგრა. მასზე ჯანმრთელობის შეწირვას არ ვაპირებ და არც იზამს. „მოდი გავყიდოთ, როგორიც არის, რაღაც თეთრებს მოგვცემენ. ის ხომ ჩვენი ტვირთია, აი, ჩამოინგრა. რატომ უნდა აღვადგინოთ? საჭიროა?“ – მეუბნება მეუღლე.

ასე არ მსურს. ეს სახლი არა მხოლოდ დასასვენებელი ადგილი, არამედ ერთგვარი მშობლების ხსოვნაა. ბავშვობიდან აქ ვისვენებდი, ჩვენი შვილები აქ მომყავდა. შვილიშვილებიც გაიზრდებიან, მათაც ხომ ბუნება და ჰაერი სჭირდებათ. აგარაკი კი საუკეთესო ადგილია! ვიკამათეთ, მე აგარაკის აღდგენა მსურს, მას – არა.

ვიფიქრე, რომ კარგი, შენ გარეშეც რამეს ვიზამ. სოფელში დავიქირავებ ვინმეს, ვინც ყველაფერს გააკეთებს, მაგრამ ჩემი ფული პრაქტიკულად არ მაქვს. ბანკში მივედი, ვიფიქრე კრედიტს ავიღებ მეთქი, მაგრამ უარი მითხრეს. მცირე ხელფასი და პენსია. რა უნდა ვქნა, მივედი ქმართან, დაე, მან აიღოს სესხი. დამცინა კიდეც, რაღაცას ნუ სულელობო!

ახლა სხვა არგუმენტი მაქვს. ჩვენი სამოთახიანი დიდი ბინა გავყიდოთ, რაღაც უფრო პატარა ვიყიდოთ და აგარაკი აღვადგინოთ. გათეთრდა კიდეც. „სრულ ჭკუაზე ხარ? სამი ოთახი თითქმის ცენტრში და რაღაც სახლუკა სამყაროს დასალიერში შეადარე. სხვათა შორის, ეს სახლი მეც მშობლებისგან მივიღე“ – მიპასუხა ქმარმა.

ვეუბნები, რომ აქ მეც დიასახლისი ვარ. აგარაკის აღდგენა მსურს, რადგან ფული არ გვაქვს, ეს სახლი გავყიდოთ და პატარა ვიყიდოთ. ასე კომუნალურ ხარჯებსაც შევამცირებთ. თავად დაფიქრდი, რამდენი გვინდა? 1 საძინებელი და სამზარეულო – ნორმალური ცხოვრებისთვის საკმარისია! მპასუხობს, რომ ჩვენს შვილებზე არ ვფიქრობ. მე ხომ 2 ქალიშვილი მყავს. „გსურს ქალაქიდან 40 კმ–ს მოშორებით დაუტოვო ერთოთახიანი სამოთახიანის ნაცვლად? ტვინი სულ დაკარგე?“

ჩვენი ქალიშვილები ღარიბები არ არიან. ერთი საკუთარ ბინაში მეუღლესთან ერთად ცხოვრობს, მეორე კრედიტს იხდის. მშივრები და შიშველები არ არიან, ყველაფერი წესრიგში აქვთ. უმცროსს ერთოთახიანს დავუტოვებთ, უფროსს აგარაკს. „ყოჩაღ, გარდა იმისა, რომ სისულელეებს აკეთებ, ამ სიბერეში გოგოების წაჩხუბება გსურს. ძალიან ჭკვიანურია!“ – მიპასუხა მეუღლემ. რა გავაკეთო? ბინის გაყიდვის გარდა სხვა ვარიანტი არ მაქვს, ამ აგარაკში მთელი ჩემი სულია. საქმე განქორწინებამდე მიდის!“

რედაქციისგან

აგარაკი, რა თქმა უნდა, კარგია, მაგრამ მის გამო სამოთახიანი ბინას არ გავცვლიდი. ეს, რა თქმა უნდა, ეს სუბიექტური აზრია, რაც ქალაქის მიმართ სიყვარულზეა დაფუძნებული. რა ვიცით ასფალტის ბავშვებმა? თქვენი მოსაზრება შეიძლება მნიშვნელოვანი იყოს. რას ფიქრობთ ამ საკითხზე და რას ურჩევდით ჩვენი სტატიის გმირს?