9 მიზეზი, რატომ არ გვყოფნის დრო არასდროს და ვერ ვახერხებთ დასვენებას

დღეს დროის მენეჯმენტია მოდური მეთოდია, რომლის ოსტატობით ინსტაქოუჩები ვაჭრობენ, რადგან ამ სერვისზე დიდი მოთხოვნაა. ბევრი ადამიანი ვერ ხვდება, რატომ გარბის დრო ისე, როგორც ქვიშა თითებს შორის. Novate გიზიარებთ 9 მიზეზს, რომელიც დასვენებას, თავისუფალ, ასევე სამუშაოსთვის გამოყოფილ დროს გვპარავს.

1. საჭირო დროის არასწორად შეფასება

საშინაო/სამუშაო საქმის დაგეგმვისას, ასევე ქალაქის ერთი პუნქტიდან მეორეში გადასვლისას ვასახელებთ გარკვეულ დროის ინტერვალს, რომელიც ხშირად მინიმუმზე ნაკლებია. ტიპიური მაგალითი: „უკვე კიბეზე ჩამოვდივარ. 30 წუთში მანდ ვიქნები“. სინამდვილეში, 30 წუთი ავტომობილით გადასაადგილებელი წმინდა დროა, მაგრამ ადამიანს მანქანამდე მისვლის, საჭესთან დაჯდომის, ეზოდან გამოყვანის, მანქანიდან ბინამდე/ოფისამდე მისვლის დრო ავიწყდება. მეორე მაგალითი: „გასარეცხად ნახევარი საათი დამჭირდება“ (ხოლო 1,5 საათი რეცხვის ციკლის ხანგრძლივობაა, დამატებით სველ სარეცხს გაფენა სჭირდება).

რაიმე ამოცანის ამოსახსნელად დროის გამოყოფისას გვავიწყდება, რომ ყველაფერი ჩვენზე დამოკიდებული არაა. 14:00 საათზე სალონში ხართ ჩაწერილი? დარწმუნებული ხართ, რომ წინა კლიენტი დროულად მოვიდა და თქვენთვის ადგილი ზუსტად 2 საათზე გათავისუფლდება? ან არ გთხოვთ ოსტატი თამბაქოს მოსაწევად/სახლში მნიშვნელოვანი ზარისთვის 10 წუთს? ერთი არასწორად დაგეგმილი დღის მონაკვეთი მთელი გრაფიკის ცვლილებას იწვევს. ამის თავიდან ასაცილებლად ნებისმიერ დაგეგმილ ინტერვალს 15-30 წუთი დაუმატეთ. დაგეხმარებათ! ბონუსად ყავის შესვენებით აუჩქარებლად ისიამოვნებთ!

2. მნიშვნელოვანი საქმეების პრიორიტეტების არასწორად დასახვა

ადამიანების უმეტესობა საქმეების დაგეგმვისას უბრალოდ პუნქტებს გახსენების მიხედვით წერს და ფიქრობს, რომ ჩაწერის რიგითობა შესრულების რიგითობას უდრის. მაგალითად:

  • ფანჯრის გარეცხვა;
  • ოპტიკის მაღაზიაში წასვლა და ახალი მზის სათვალის არჩევა;
  • ანგარიშის დაწერა, რომელიც უფროსმა ოთხშაბათისთვის მოითხოვა;
  • ინტერნეტის გადასახადის გადახდა, რომ მინუსში არ მოხვდეთ;

დავუშვათ, დღეს სამშაბათია. მთელი დღე პირველი ორი პუნქტის შესრულებაზე დახარჯეთ. ასე მიიღეთ იდეალურად სუფთა ფანჯრები, მეორე მაგარი სათვალე. ასევე გამორთული ინტერნეტი და გვიან დაწერილი დავალების გაგზავნის შეუძლებლობა. ნუთუ არ შეიძლება ფანჯარა შაბათს გაწმინდოთ? არსი აშკარაა: თავიდან სასწრაფო საქმეები გააკეთეთ, შემდეგ ნაკლებად „ცხელი“, შემდეგ სასიამოვნო.

3. დასვენების უგულებელყოფა და „გარღვევის მეთოდი“

ბევრი ფიქრობს, რომ დრო რეალურად დროს ზოგავს, თუ შესაძლებლობის ზღვარზე იმუშავებთ. „საშინლად მშია, მაგრამ 30 წუთს სადილზე არ დავხარჯავ. ასე საქმეს 20:00 საათზე კი არა, არამედ 19:30 საათზე მოვრჩები. შემდეგ სიამოვნებით მივირთმევ!“ ჩვენ მხოლოდ ორგანიზმი ვართ, რომლის პროდუქტიული მუშაობა პირდაპირ ენერგიის მარაგზეა დამოკიდებული. თუ ადამიანი დაღლილია და ჭამა სურს, კოგნიტური და ფიზიკური პროცესების სიჩქარე ობიექტურად უმცირდება. ის, რასაც დასვენებული და ნოყიერი ადამიანი 1 საათში გააკეთებს, დაღლილი და მშიერი ადამიანი ორჯერ მეტ დროს მოახმარს. გამორიცხეთ საბჭოური ორთოდოქსი „წინ წარმოებაში“ და შესვენება არავითარ შემთხვევაში უგულებელყოთ.

4. ბანალურია, მაგრამ ფაქტი: სმარტფონი მთავარი დამნაშავეა, რომელიც ყოველდღე დიდ დროს გვართმევს

ტექნოლოგია არა მხოლოდ დროს ზოგავს, არამედ გვართმევს. ჩვენ ვიყენებთ გაჯეტებს, რომ ვაკონტროლოთ, როდის და რამდენ ხანს ვმუშაობთ. ირონია იმაშია, რომ იმის გამო, რომ სმარტფონი მუდმივად ხელში და ჩვენი თვალთახედვის არეშია, სულ ვმუშაობთ. ადრე თავისუფალ დროს ვისვენებდით, ახლა ტელეფონის შემოწმებაზე ვხარჯავთ. ასე ხანგრძლივი შესვენებები დიდ მონაკვეთებად იქცევა, რომლის დროსაც დასვენება თითქმის შეუძლებელია. ზოგიერთი მკვლევარი ამ მოვლენას „დროებით კონფეტებს“ უწოდებს – ანუ წუთები, საათები, რომელსაც სრულიად არაპროდუქტიულ მრავალამოცანიან საქმეში ვხარჯავთ. ცალკ–ცალკე არც ისე ცუდია, მაგრამ საშიში დაგროვებითი ეფექტი აქვს.

წარმოიდგინეთ, რომ 1 საათი თავისუფალი დრო გაქვთ. ამ 60 წუთში იღებთ 2 წერილს, ორივეს კითხულობთ და ერთს პასუხობთ. ასევე სოციალური ქსელიდან 4 შეტყობინებას იღებთ და ერთ–ერთ მათგანს პასუხობთ. შემდეგ კიდევ რამდენიმე წერილი სამუშაო ჩატიდან, ერთს პასუხობთ, სხვებს უპასუხოდ ტოვებთ. და ბოლოს, ტელეფონის შეხსენება და 4 წერილი მეგობრებისგან, რომლებიც მომავალ შაბათ–კვირას შეხვედრის მოწყობას ცდილობენ – ამ ყველაფერსაც პასუხს სცემთ. თითოეული მოქმედება რამდენიმე წუთს გართმევთ. თუ გააერთიანებთ, არც თუ ისე კარგი სურათი გამოვა. პირველ რიგში, ძვირფას თავისუფალ დროს გართმევთ. მეორეც, 60 წუთიანი სიწყნარე 5-6 წუთიან ინტერვალებად იყოფა წერილებზე პასუხით და შეტყობინებების ნახვით. ასე მაინც საქმეზე ფიქრს ვიწყებთ, თუნდაც სასიამოვნო იყოს. შედეგად, თავისუფალი წუთებით ნაკლებად ვტკბებით და ვგრძნობთ, რომ დრო შეუმჩნევლად გაფრინდა და, გარდა ამისა, სათანადოდ ვერ დავისვენეთ.

5. ფულის კეთების ფეტიშიზაცია

კვლევა აჩვენებს, რომ ფული წუხილისგან გვიცავს, მაგრამ ბედნიერს ვერ გვხდის. როგორც კი, გადასახადების გადახდის და სამომავლოდ და გასართობად ცოტა თანხის გადადების შესაძლებლობა ჩნდება, საბანკო ანგარიშის გაზრდა აღარ გვახარებს. მეცნიერებმა გამოთვალეს ზუსტი თანხა, როცა ფული სიხარულს აღარ გვანიჭებს. მაგალითად, თუ წელიწადში 20 000 დოლარზე მეტს გამოვიმუშავებთ, ჩვენს პოზიციაზე ეჭვი შეგვეპარება. ეს ყველაფერი იმიტომ, რომ საკუთარ თავს ვადარებთ ცნობილ პირებს, რომლებიც უფრო მდიდრები არიან.

ფული სტრესისგან ნამდვილად გვიცავს. ფული მანქანის დაზიანების შემთხვევაში პრობლემას აგვარებს. ნაღდი ფულის გარკვეული რაოდენობა სულიერ სიმშვიდეს გვანიჭებს. მაგრამ არ დაგავიწყდეთ, რომ ბედნიერება ფულში არაა. გვჯერა, რომ ახლა მძიმე შრომა მომავალში დროს გაათავისუფლებს. ასე არაა. სამწუხაროდ, სიმდიდრისკენ რბოლა ბანკში ანგარიშის ზრდის სურვილს აჩენს, ხოლო დასვენებასა და განტვირთვაზე დრო უბრალოდ ქრება.

6. თავდაჯერებულობა, რომ ფული დროზე მნიშვნელოვანია

უმეტესობა ჩვენგანი ფულით იმდენად შეპყრობილია, რომ მზადაა თავისუფალი დროის ფასად დაიცვას. აშშ–ში ერთ–ერთმა გამოკითხვამ ეს სამწუხარო ტენდენცია ნათლად აჩვენა. საქმიან მშობლებს, რომელთაც ფული აქვთ, მაგრამ არა თავისუფალი დრო, დაუსვეს კითხვა: „რას აირჩევდით, მეტ ფულს თუ მეტ დროს?“ გამოკითხულთა 52%–მა ფული აირჩია. სხვა კვლევაში საქმიანი მშობლების მხოლოდ 2%–მა აღიარა, რომ დამატებით 100 დოლარს დახარჯავდა იმაზე, რაც მათ დროს დაზოგავდა, მაგალითად, პროდუქტების მიწოდებაზე. რესპოდენტებმაც, რომელთა საშუალო საბანკო ანგარიში 3 მლნ დოლარი იყო, თქვეს, რომ უფრო მეტი ფული სჭირდებათ და არა თავისუფალი დრო.

რა თქმა უნდა, დროის ნამდვილი ღირებულების გამოთვლა რთულია. მაშინაც კი, როცა ცუდ გადაწყვეტილებას ვიღებთ, მაგალითად, შესვენებაზე არ ვსადილობთ, რომ მეტი საქმე შევასრულოთ, მაინც ვგრძნობთ, რომ სწორად ვიქცევით. სინამდვილეში, დახარჯული დროის ფასი არ ვიცით. მოდით, ბევრისთვის ჩვეული სიტუაცია განვიხილოთ. იმის ნაცვლად, რომ პირდაპირი რეისის ბილეთი ვიყიდოთ, ტრანსფერების ვარიანტებს ვეძებთ და რამდენიმე ათასის დაზოგვის იმედი გვაქვს. დიახ, ფული საფულეში დარჩება, მაგრამ ამის გამო დიდხანს ფრენით, დაღლილობით და სტრესით გადახდა გვიწევს. საკუთარ თავს ჰკითხეთ: ღირს შინაგანი რესურსები დამატებით თანხად, რომ კომფორტულად იმგზავროთ და რამდენიმე ზედმეტი ღამე კურორტზე გაატაროთ? პასუხი თვალსაჩინოა.

7. მუდმივი დაკავებულობა რაღაც სტატუსად და პრესტიჟად ითვლება

მაღალი IQ–ის მქონე ადამიანები თითქმის ყოველთვის სამსახურთან მჭიდროდ დაკავშირებული არიან. აშშ–ში ჩატარებული კვლევის თანახმად, გამოკითხული ახალგაზრდების 82% აცხადებს, რომ მათთვის საინტერესო და მნიშვნელოვანი კარიერის ქონა წარმოუდგენლად მნიშვნელოვანია. იმ ყურადღების გათვალისწინებით, რასაც საქმეს ვუთმობთ, დაკავებულობას ჩვენი სტატუსის ანარეკლად აღვიქვამთ. მას ბზინვარე მედლის სახით ვატარებთ. ყველას სურს, რომ ისეთ თანამშრომლად ჩათვალონ, რომელიც სხვებზე მეტს მუშაობს. მაშინაც კი, თუ ეს ძირითადად არაპროდუქტიულია. ფინანსური დამოუკიდებლობა სამსახურით შეპყრობას აძლიერებს. სოციალურ კლასებს შორის უფრსკრულის გაღრმავების მიხედვით, სულ უფრო მეტი ადამიანი მომავალზე ეჭვობს, იმის მიუხედავად, თუ როგორია მისი ამჟამინდელი სტატუსი. მას, ვისაც ყველაფერი კარგად აქვს, მწვერვალიდან ჩამოვარდნა აშინებს. მას, ვისაც საქმე ცუდად აქვს, ფიქრობს, რომ უფრო ცუდად არაფერი იქნება.

ამის გამო დატვირთვას ვზრდით და მეტი ფულის შოვნას ვცდილობთ. თანდათან დანაშაულის გრძნობას ემატება ხარჯები, რომლებიც თითქოს ბედნიერს გვხდის, მაგალითად, რესტორანში ვიზიტი ან კურორტზე დასვენება. ჩვენს პიროვნებას შრომასა და პროდუქტიულობასთან იმდენად ვაკავშირებთ, რომ მუდმივად საქმიანი ადამიანის სოციალური იმიჯი თავს უკეთ გვაგრძნობინებს. სამსახურის გარდა სხვა რამეზე ყურადღებას ჩვენი კეთილდღეობის და მაღალი სტატუსის საფრთხედ მივიჩნევთ. ვფიქრობთ, რომ მეტად აღარ გვაფასებენ.

თავისი არსით, შრომის კულტს თავად ვკვებავთ. კვლევამ აჩვენა, რომ თანამშრომლები, რომლებიც ამაყობენ იმით, რომ ბევრს მუშაობენ და ყოველთვის დაკავებულნი არიან, თავის საქმეში საუკეთესოები ჩანან. ვთვლით, რომ მათ მეტი ფული და პრესტიჟი აქვთ, თუნდაც არ ჰქონდეს. ასევე უფრო მიმზიდველად მივიჩნევთ. მაშინაც კი, თუ ახლა შუაღამემდე მუშაობა მოგწონთ, ეს მხოლოდ არაჯანსაღი და უბედური მომავლის ცეცხლში ნავთის დამატებაა. შედეგი შეიძლება იყოს ნევროზი, ქრონიკული დაღლილობის სინდრომი, პანიკური შეტევები.

8. მოსაზრება, რომ უქმად ყოფნა სირცხვილია

იდეალურად თანასწორ საზოგადოებაში რომ ვცხოვრობდეთ, მაინც დროზე ვიდარდებდით. შექმნილი არ ვართ იმისთვის, რომ არაფერი გავაკეთოთ. სპეციალისტები ამას „უსაქმურობისადმი ზიზღს“ უწოდებენ და ეს ხშირად უცნაური რამის კეთებას გვაიძულებს. დენ გილბერტმა, ჰარვარდის უნივერსიტეტის ფსიქოლოგიის პროფესორმა, უჩვეულო ექსპერიმენტი ჩაატარა. მან სტუდენტები ცარიელ ოთახში უსაქმოდ დატოვა. შემდეგ ჰკითხა, თუ როგორ გრძნობდნენ თავს ამ ნახევარი საათის განმავლობაში. სტუდენტების უმეტესობამ განაცხადა, რომ ერჩივნათ მსუბუქი ელექტროშოკი მიეღოთ, ვიდრე საკუთარ ფიქრებთან ასე უსაქმოდ დრო გაეტარებინათ.

სხვა კვლევამ აჩვენა, რომ საქმიანი მშობლები თავისუფალ დროს მოწყენილობას და სტრესს განიცდიან. უმეტეს შემთხვევაში გაჯეტები ფიქრებიდან გადართვაში ეხმარებათ. ეს მხოლოდ ერთი ხაფანგია, რომელიც სტრესის დონეს ზრდის და ჩვენს დროს ხარჯავს. ტექნოლოგიები აწმყოს გვართმევენ და ტვინს სრულფასოვნად დასვენებაში ხელს უშლის. აი, უსაქმოდ ყოფნა, პირიქით, დასვენების სასარგებლო ფორმაა, რომელიც „დროებით სიღარიბეს“ ამცირებს. უსაქმურობა ტვინს მოდუნებაში ეხმარება, რაც საერთო განწყობაზე დადებით გავლენას ახდენს, შედეგად, კარგად ვისვენებთ.

9. არასწორი პოსტულატის გამოყენება, რომ „წინ ჯერ კიდევ ბევრი დრო გვაქვს“

უმეტესობა ჩვენგანი მომავალი დროის მიმართ ოპტიმისტურად განწყობილია. ვფიქრობთ, რომ ხვალ მეტი დრო გვექნება. ეს მცდარი დაგეგმვის მოვლენაა. ვთქვათ, გასულ ორშაბათს მეგობარმა გთხოვათ, რომ შაბათს საცხოვრებლის შეცვლაში დახმარებოდით. სამშაბათს თანამშრომელს დაპირდით, რომ შაბათს ანგარიშის მომზადებაში დაეხმარებოდით. ოთხშაბათს სხვა მეგობარმა დაგპატიჟათ რესტორანში, სადაც წასვლა ძალიან გსურდათ, ესეც შაბათს. ასე დგება დილა, იღვიძებთ, ყველა საქმე გახსენდებათ და ყვირით: „ო, არა, რაზე ვფიქრობდი!“

სტატისტიკურად, საუკეთესო მეთოდი იმის სათქმელად, რამდენად დაკავებული ვიქნებით მომავალ კვირას – გადახედეთ, რამდენად დაკავებული ვართ ამ კვირას. ტვინს ავიწყდება და გულწრფელად სჯერა, რომ ყველაფერი შეიცვლება. სწორედ ამიტომ, ხშირად ვამბობთ „დიახ“. ეს ხაფანგია. ამის ხშირად თქმა გულწრფელად გვსურს, რადგან სამარცხვინო უსაქმურობისგან გვიხსნის და თავს უფრო პროდუქტიულად, დაფასებულად გვაგრძნობინებს.