ქალაქი–მოჩვენება ჩინეთში, რომელიც სავსეა უახლესი, მაგრამ არავისთვის საჭირო სახლებით

ჩინეთში ბევრი საყურადღებო ღირსშესანიშნაობაა. ზოგიერთი ობიექტის ასაკი ათასწლეულებს ითვლის, სხვები ათი წლისაც არაა. ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის ერთ–ერთი ასეთი პირქუში თანამედროვე „ღირსშესანიშნაობაა“ იდუმალი ქალაქი–მოჩვენება. აბსოლუტურად ცარიელი დასახლებული პუნქტები, სადაც ცოცხალი არსება იშვიათად ხეტიალობს. იდუმალი დასახლებული პუნქტები საოცრად მოვლილად გამოიყურება. რისთვის არის საჭირო?

ოდესღაც 21-ე საუკუნის დასაწყისში ტელევიზორთან მჯდომი ბაბუა ჩინელების წარმატების შემყურე ამბობდა: „არადა ახლახანს ამბობდნენ, რომ იქ უშარვლოდ დადიან!“ უნდა ვაღიაროთ, რომ ჩინეთმა ბოლო 50 წლის განმავლობაში საოცარი გარღვევა მოახდინა. დღეს ჩინეთი მსოფლიო ეკონომიკის ერთ–ერთი მთავარი მამოძრავებელია. აშშ ფინანსურ და ტექნოლოგიურ ცენტრად რჩება, მაგრამ რეალური წარმოების დიდი ნაწილი სწორედ ჩინეთშია კონცენტრირებული. დიდი მიღწევების მიუხედავად ქვეყანაში საზოგადოებრივ–ეკონომიკური თვალსაზრისით ჯერ კიდევ ბევრი პრობლემაა.

ცხოვრებაში ყოველთვის ასე ხდება: ერთ პრობლემას აგვარებთ, მაგრამ გვერდით მაშინვე სხვა ჩნდება. ჩინეთი ამ მხრივ თვალსაჩინო მაგალითია. ჩინეთის ერთ–ერთი მთავარი პრობლემა მოსახლეობის სიღარიბეა. არა, ჩინელები დიდწილად ღარიბები არ არიან, მით უფრო ბოლო 20-30 წლის განმავლობაში ხალხის კეთილდღეობა სტაბილურად იზრდება. ყოველწლიურად ჩინეთი მილიონობით ხალხის უკიდურესი სიღარიბიდან ამოყვანას ახერხებს და ეს პროცესი მხოლოდ ბოლო წლებში მსოფლიო ეკონომიის რეცესიამ შეანელა. და მაინც, რჩება ერთი დიდი პრობლემა, რომელიც ჩინეთში მისი ეკონომიკის მოდელიდან გაიზარდა.

ჩინეთი სამოთხის ციგაზე ავიდა მე-20 საუკუნის ბოლოს იაფი სამუშაო ძალის გამოყენების და დასავლეთის ქვეყნებში საკუთარი სამომხმარებლო საქონლის ექსპორტზე გატანის წყალობით. ამან ეკონომიკის გაზრდა გამოიწვია, მაგრამ მოსახლეობისთვის სამომხმარებლო ხაფანგი შექმნა. დღესაც საშუალოდ ჩინური პროდუქტები უბრალო ჩინელების უმეტესობისთვის ძალიან ძვირია. იგივე უძრავ ქონებას ეხება. ჩინეთში უძრავი ქონება ძალიან ძვირია. ცნობილი „პარადოქსი“: სამშენებლო ბაზარი სწრაფად იზრდება, ბევრი ახალი ობიექტი ჩნდება, ხოლო ბოლო კვადრატულ მეტრამდე მყიდველი არავინაა. უფრო ზუსტად, საცხოვრებლად მყიდველი არავინაა. ამაზე მოგვიანებით გიამბობთ.

სწორედ ამიტომ, ჩინეთში მოჩვენება ქალაქები ჩნდება. ჩინეთში სამშენებლო ინდუსტრია ერთ–ერთი ყველაზე სწრაფად განვითარებადი სფეროა. მოსახლეობის დიდ ნაწილს საკუთარი საცხოვრებლის შეძენა სახელმწიფო მხარდაჭერის პროგრამის გარეშე არ შეუძლია. მაგალითად, ჩინეთის ხელისუფლება ცდილობს, რომ სოფლის მოსახლეობა ახალ რეგიონებსა და ქალაქებში შეასახლოს, მათ იპოთეკას სთავაზობს და პირველ შესატანად გლეხის მიწის ნაკვეთს იყენებს. ასეთი ზომებიც სამშენებლო ინდუსტრიის მიერ შექმნილი მიწოდების 100%–ს ვერ „მოინელებს“.

ასე მთელ სახლებს ყიდულობენ ინვესტორები, რომელთაც რაღაც რეალურში ფულის დაბანდება სჭირდებათ. ტრადიციულად, უძრავი ქონება ერთ–ერთ საუკეთესო ინვესტიციად ითვლება. აი, ინვესტორები უსარგებლო ბინებში ფულს „მალავენ“. სწორედ ამიტომ, ჩინეთში მოჩვენება ქალაქები სუფთა და მოვლილია. ამ ბინებში ხალხი არ ცხოვრობს, მაგრამ თითქმის თითოეულ კვადრატულ მეტრს თავისი მფლობელი ჰყავს. ეს, თავის მხრივ, მშენებლობის ბაზარს ეხმარება, ეკონომიკას ბიძგს აძლევს და მოსახლეობას სამუშაო ადგილებით უზრუნველყოფს. მნიშვნელოვანია გვესმოდეს, რომ ასე დიდხანს ვერ გაგრძელდება, რადგან ეს ყველაფერი ბაზრის ბუშტია. ბოლოს აშშ–ში ბაზრის ბუშტმა 2008 წლის კრიზისი გამოიწვია, თუმცა იქ განსხვავებული სიტუაცია იყო. დღეს ჩინეთში 65 მლნ–ზე მეტი „უპატრონო“ ბინაა. აზიურმა ქვეყანამ მხოლოდ 3 წელიწადში 2010 წლიდან 2013 წლამდე იმდენი ბეტონი გამოიყენა, რამდენიც აშშ–მა მთელი მე-20 საუკუნის განმავლობაში.